odwiedziny

jesienią zanikają dni

stare dzieci

przyjeżdżają i odjeżdżają

błyszczą im oczy

pekaesów

o władzy w nogach

piątek, cztery lata na wsi.

(jak sądzę

czas już

by świadomość

określała mój byt).

z pamiętnika

22 marca 2010, poniedziałek

Od spokojnej i rytmicznej pracy oderwały mnie syreny strażackie. Odkąd mieszkamy na Jeleniogórskiej, czyli od końca grudnia, to trzeci przejaw życia na osiedlu. Pierwszym była awantura o zlekceważenie kuchennego krzesełka, które zajmowało miejsce parkingowe dla zielonego transportera. Było głośno, padło słowo kurwa (raz, w wyrażeniu jak krzesełko nie pomoże, to już nie wiem co, kurwa, pomoże) oraz okazało się, że w bloku vis a vis mieszkają ludzie - każdy stawił się w przypisanym mu oknie. Drugi przejaw, to zdecydowana akcja palicyjskich z bronią, bieganie po schodkach i parkingach, z wielkofinałowym ujęciem przestępcy wtulonego płasko w polbruk. Padło słowo kurwa (raz, w wyrażeniu, leż, kurwo). Oprócz Vaska, drugiego przejawu doświadczyli tylko policjanci i ujęty.

Poza tym osiedle nie żyje. Składa się z chaotycznie ustawionych bloków, jezdni i miejsc parkingowych oraz zbiornika retencyjnego zwanego stawem, dookoła którego wybudowano spacerniak. Na spacerniaku uprawia się dżoging, wysikiwa pieski, wyprowadza dzieci i staruszków. Kto raz wejdzie na ścieżkę, krąży po niej w transie, dopóki się jakimś cudem nie ocknie. Na przykład za przyczyną głodu lub psiej kupy.

Rankiem z osiedla znikają samochody i pojawiają się późnym popołudniem. Samochody rządzą przestrzenią niepodzielnie. Stoją na schodach i zjazdach dla wózków. Ludziom wolno swobodnie poruszać się tylko po spacerniaku. Wojtek, czteroletni syn Kamili, usłyszał nazwę naszej ulicy i natychmiast przepuścił ją przez swoją filmową nomenklaturę. Od tej pory mieszkamy w Chłodnicy Górskiej. Poza spacerniakiem ludzi można zobaczyć, kiedy przyjeżdża autobus. Zatrzymuje się na pętelce u wrót Chłodnicy i jego zawartość milczącym pochodem drobi kroczkami, żeby jak najszybciej zatrzasnąć za sobą wszystkie pięć zamków w drzwiach mieszkań. No i w Biedrze. Tam też są ludzie. Od 9:00 do 21:00.

Oczywiście mamy sąsiadów. Znamy ich świetnie ze słyszenia, choć nie mamy pojęcia jak wyglądają. Wiemy, kiedy Kamilek obesrał się tak, że trzeba go było w całości do wanny wsadzić, kiedy Piotruś przypieprzył Kamilkowi za samochodzik, kiedy Justyna Kowalczyk wyślizgała złoto, kiedy Natalka nie kocha mamy, kto kogo zamyka w ciemnej łazience, kto ma kiborda, do kogo przyszli goście i jaką muzę preferują. Na klatce schodowej mieszają się wszystkie obiady z 12 mieszkań, co w sumie daje mocno przegotowany rosół. Najlepiej jest w piątek, zapachy rybne są wyraziste i brzmią harmonijnie.

Zdarza się, że ktoś pali na balkonie – bardzo ukradkowo, jakby się bał przyłapania.

No i teraz ci strażacy. Przez okno widzę kawałek stawu i kawałek spacerniaka. Spacerniakiem maszerują dzieci ze szkoły, w porządku olimpijskim, klasy pooddzielane paniami. Maszerują i maszerują, lekko licząc ze dwieście tych klas, w każdej rączce chwieje się Marzanna. W końcu stop pochodzie i na raz, wszystkie Marzanny padają tępo na lód na stawie. Powstał potężny, złowieszczy marzannowy stos. Zatroskałam się nieznacznie o możliwość zaczadzenia całej Chłodnicy Górskiej w przypadku masowej inflamacji karbowanej bibuły, szmat i waty, ale niepotrzebnie. Stos nie chciał się zajarać, stażakom odebrano możliwość popisu. Za to przez godzinę zgarniali kukły z zamarzniętego bajora.

festyn

to tak: po kąpieli brodę trzeba przystrzyc,

potem gorzałkę w poliki wklepać dla higieny i męskiego zapachu (resztką z dłoni po włosach ze dwa razy),
potem czystą bieliznę ze skrzyni (tą samą co do kościoła, albo do lekarza),

na głowę beret ten co zawsze, ale wyszczotkowany,

buty wyglancowane,

i wreszcie pulower z miętkiej wełenki, zagraniczny (od córki w zaprzeszłe święta), pod marynarkę.

ale dziś już nie.

luty

śnieg padał piętnaście nocy i piętnaście dni

chmury wisiały tuż nad płucami

śnieg padał i padał i padał

kneblował budy i kominy,

wygłuszał słowa, kroki, pragnienia

nastała taka cisza, że sen przestał przychodzić

a oczy powysychały

szesnastej nocy, o trzeciej, zaczęły szczekać psy

no, zapowiadali zapowiadali

częściowe przejaśnienia

o trzeciej piętnaście szczekała i wyła cała wieś,

dobrze się zasypiało.

to było wczoraj.

tu się nie płacze nad rozlanym szampanem

siku miku w kajeciku

pogoda niemłoda

skisły jakieś listy

szuflada sprzedana

telewizory do komory

obcasy w impasy

balety na kotlety

buja w kołysce

uszy pełne łez.

prócz systemu nic nie zwisa

kubek w kubek miód melisa

słodkie życie

po przekwicie.

fot. '07

demode

jabłka z naszych jabłonek nie mają woskowanej skórki

są tylko trochę słodkie i ciemnieją od jedzenia na słońcu

w każdym mieszka robak

smakują jak stare, zużyte wakacje.


fot. z dziś.

dym-dom-dym

mysz i świeże pająki wróciły z wojaży

dom wypuścił stare kurze łapki

sąsiadka blada wino czerwone

balsam mazowiecki

idzie jesień

przecież

nie potrzebuję

innej przestrzeni

do wygładzenia

kantów w oczach.

majowe

na co mi było te buciki akurat

zdeptali tylko

ładna pozłotka

chłodek miły

maryja ma ładne oczy

ale lakier zadarty na prawym przy sprzączce

kredą zrobię

albo emalią do paznokci lepiej

desperado

próbował wszystkiego:

spalin w garażu

spróchniałej drabiny

dziurawego dachu

głębokiego stawu

płytkiego stawu

ostrych przedmiotów

przewodów wysokiego napięcia

nawet

wódki z grzybami.

nie wpadł na to

że zjedzą go własne psy.

porachunek

krowy kontra inne krowy.

to będzie ciężki mecz

(zwłaszcza dla tych niewydojonych).

obstalunek

pani,

gdzie tu mieszka

ta jadzia co umarła?

zamówiła spódnicę na procesję,

wzięła i umarła.

wieeeczó! wybrzeża

akurat miała balejaż u joasi robiony, kiedy jarosław el zrozumiał, że dziś gołębi nie pobuja.

pięćdziesiąt sześć głowek leżało między piórami w kałużkach już przyschniętych.

na roberta ka nie masz mocnych. jak go zazdrość źre to jak nic, weźnie i poużyna.

a w stojadłach za to nowa galeria handlowa. empik, bielizna fantazja, altrawel i odzież u bożenki.

i vascobuwie. bynajmniej.

wdowiec

będzie trzy tygodnie jak ją wynieśli

wciąż słona pierzyna i jedna poduszka

słone mleko w butlach po hopkoli

słone sznurowadła

biała niedzielna koszula wyprasowana na słono

słone sztuczne kwiaty.

co dzień świeże.

rowery

jak umarł wujek władek, ten co po wojnie ziemię objął,

przed domem stanęło rowerów ze dwa tuziny, wleźć się nie dało.

dobę czuwali z różancem,

a pogrzeb byl piękny i wesoły.

když máš v chalupě orchestrión

są małe stare głupie domki

i są małe stare mądre domki

małe stare głupie domki są gołe i wściekłe, że mają zmarszczki

więc robią sobie okłady ze styropianu i wstawiają implanty z niedopuszczających okien

mądre są czułe, dobre i nie mendzą całe życie

małe stare mądre domki otula feniksowa zieloność, którą czas nawozi

no i jeszcze deszcz jest potrzebny. wiadomo. 

z wieży

na rozstajach

trzonowy dziewicy zakopać

krwi łątce upuścić

włosy do skóry ogolić

chłop z wojny wróci

piec

huty dojrzewają w lawie i wykluwają przez szczeliny ziemskiej skorupki

są spokrewnione z piekłami

ale daleko

sierpień

perseidy zasypały nocą podwórek i zgasły

świtem po nich tylko rosa i mgła po kostki

książkowa wyskubała gęsi na chudo

dawno nie było mi tak daleko do butów