bulwar

w warszawie

nawet z siódmego piętra

nie widać

morza

przed sztormem

wybieram i wybieram

kamienie na falochron

słowa są za małe

zdania są za duże

główki w górkach

każdemu czasem

przydarza się morze.

po sztormie

morze ma dziś kolory jak ze snu,

w którym wszystko trzeba załatwić samemu, niezależnie od tego ile ma się lat

z takiego snu,

który trzeba prześnić do końca

na wylot

inaczej można się nie obudzić

navigare necesse est

z terminarza pokładowego:

najdalej do wtorku wypłynąć

poza rzewne rzygi

jajo

rys. z '92

ziemia nabrzmiała wodą

obtaczam się w duże miękkie stopy

turlam w kierunku

akwarobik

woda urodziła cały świat i dotąd jej brzuch się nie zbiegł.

powiadają, że wystarczy systematycznie ćwiczyć...

63,7

pada i pada

nie widzę

gdzie tłusta strona lustra?

jeszcze się nie martwię

odwilga

czas topienia myśli

nie nadążam kopać kanałów

przepełniają się zbiorniki retencyjne

najchętniej odszpuntować głowę do wanny by

wreszcie

dużo piszę

trochę czytam

jest wygodnie.

ktoś je żeby jeść mógł ktoś

człowiek opancerzył się i skoncentrował na trawieniu

nikt nie zauważył, jak tyłem na czworakach powrócił do morza

nikt nie zauważył, kiedy coś go zeżarło

wpływ

co morze wyrzuci człowiek niech nie wyrzuca

jak są palmy to nie ma patyków

lubię sierpniowe plaże

są spokojne i nasycone

jak po dobrym obiedzie

nikt nie udaje, że bałtyk nie jest zimny jak brzuch śledzia

nikt nie wrzeszczy, że kukurydza, że bób, że lodi, że latawce

nikt nie boi się złodziei piasku, wody, słońca i portfeli

nikt nikomu nie biega po głowie

nie gubią się dzieci

na kocykach leżą wysmażone skwarki

nikt im nie zakłóci

nastał czas błogoslawionego lenistwa

i słychać, że morze szumi

na prawdziwo

wakacje

tola ze zjedzonego domu

połknęła morze

umarli

od czasu pierwszej napotkanej śmierci

zawsze tuż przed zaśnięciem modlę się za umarłych.

wyciągam przed siebie garść z wodą

i zlatują do poidła.

na twarzy czuję powietrze zakłócone ich małymi wróblimi skrzydłami.

każdego znam po imieniu.

potem

obsiadają mnie i odprowadzają w sen.

pewnego dnia przylecę z nimi

napić się trochę.

zaspa

fot. pp, listopad 1982

na blokowisku stoi czas

nic sie nie zmienia

woda w stawie

listopad osiemdziesiąt jeden czy dziewiedziesiąt dwa

wszystkojedno

fot. czerwiec 2009

pada

śni mi się, że jestem okrętem wywróconym na lewą stronę

poziom wyporności jest poziomem wporności

okazuje się że moja wporność jest nieskończona

mam w środku deszcz do ramion

i ciągle pada.

umieraj, umieraj

na katar

deszcz można ubijać wzrokiem z dodatkiem cukru i krwi. wtedy się krystalizuje.

opanowane kryształki pogody zamykasz w pralni na dużym osiedlu. i tak z niej nikt nie korzysta.

z okna pralni uwolnij chusteczki pozornie balsamujące nos.

będą nieźle wyglądały na czystym jesiennym niebie.

***

szło się świetnie w strugach dziś w kierunku sprawek.

strugi spłukują syf z miasta i przy okazji emaliują bruki więc jest też folderowo.

maszeruje się więc folderem, mija się mieżdunarodnych zwiedzaczy i tubylców.

strugi jednoczą europę. wszyscy grzecznie zunifikowani pod folią kolorowych płaszczyków z nieśmiertelnych kiosków ruchu. zafoliowane wąsy, srebrne oprawki, blondloki i platyny. kapturki celuja w niebo, żeby podziwiać emalię tego pięknego miasta. europejski folder bez kitu.

można wrócić na wieś.