wtorek, 11 listopada 2014

dysonans zapoznawczy

zepsuł mi się szyk w zdaniach
ktoś nadepnął mi na puentę
(suche zapasy deżawudki)


czwartek, 30 października 2014

zosia, 104

a coś ty takich łyd dostała? no, jakie ty masz grube łydy! to ja pierwsze patrzę, że ty masz takie grube łydy! taka zawsze tutaj, szczupła, ładnie, a tu takie łydy! ty za dużo źresz chyba? ja ci za dobrze daję... ja ci powiadam, ty się lepiej weź, żebyś ty się jaka gruba nie ostała. no to dopiero!
tutaj, na buzi to ładnie, chodzisz ładnie, o! chód to ty masz ładny, za mamą... ale mama takich łydów to nigdy nie dostała!
i gdzie ty lecisz na ten mróz z tymi mokrymi włosami, toć zjedz śniadanie chociaż, matkoboskajózefieświętywszyscyświęci, z mokrymi na mróz poleciała, ma ona dobrze w głowie? szalik weź, a nie ta szlajfka ino, powrózek jakiś! taki ładny szalik ci uwięzłam...


niedziela, 28 września 2014

miazmat

nie wiedzieć czemu
stajesz naraz na rozstajach zapachów
nie stąd
i nie z teraz.
dziś przyniosło tu woń
kawałka dętki,
z której dziadek,
lekko podrdzewiałymi nożycami krawieckimi babci,
odcinał wąski pasek
kiedy potrzebna była recepturka.
kawałek dętki trzymał razem z gumą do zelowania
obok nożyka, słoiczka z butaprenem
i słoiczka z tymi maleńkimi kanciastymi gwoździkami,
tak ostrymi, że kiedy próbowałam wyjąć jeden
w skórę palców wbijało się od razu kilkanaście
jakbym była z magnesu.
dziadek był mistrzem murarskim,
ale swojej kobietce buty zelował osobiście,
żeby nie musiała się trudzić do szewca
co pije i burczy.
choć tamten też był mistrzem.

zapachniał mi kawałek dętki
ale razem też pewex po lekcjach
gdzie można było poopowiadać sobie
co się kiedyś jadło
jakie perfumy kiedyś miała mama
i co kiedyś pili u jednego wujka

zapachniał mi kawałek dętki
pewexem po lekcjach
i na to
ostatnia porodówka
virkon, pot, krew i woda.

rozstaje całkiem gołe,
bez drogowskazu.

wtorek, 23 września 2014

balonik

moja mama była balonikiem
zaciskałam z całej siły pięść ze sznurkiem
a ona unosiła się gdzieś wysoko
bardzo ładna
prawie oderwana

nie miałyśmy wspólnych przygód

kiedy w końcu poszłam do szkoły
podpisała mi wszystkie zeszyty
i książki
najrówniejszymi na świecie literami

wpatrywałam się w te litery na każdej lekcji
naklejki z podpisami były wyspą
na wrogich wodach
wpatrywałam się w te litery tak długo
aż zupełnie skurczona
mogłam zwinąć się w kłębek
na naklejce
jak na wycieraczce przed drzwiami
naszego domu

a strach śmierdział sobie dalej w ławce.

sobota, 30 sierpnia 2014

czasem śni mi się kur czterdzieści

Buchholz d. 9. 6. 42 N.b.p.I.Chr:
Kochani Synie
List twoj odebralim za ktori dzenkuiemy. zdrowi iestesmy Bogu dzenki.
Stefka to zawsze po staremu. pisz nam czy teras masz 2 Fotygrafki bo iak ni masz dwuch to ieden List zaginoł. naloti mamy tu prżeważne co Nocz narwieksze spustoszane na Köln biło ostatniego Maja take cok nigdi.
a tu kończa nie widacz. ieszcze zapowiadajo że znywo spalo. rozmaite ulotki spuszaio z czego widacz że ich nimogo pokonacz chiba znow gospodarczo bieda roszeńcze ale każdi se boji bo okropnie każo. w Holandiji głod okropny
Teras će mńelo pozdrawiamy twojo Matka
Papieru ni mamy bym wiency pisała

Kiedy Niemce weszli do Bzowa, zaraz było widać, że coś więcej będzie. Wszystkich psów rozstrzelali naprzód. Potem weszli do chałupy jak do siebie, dwóch takich, w butach wyglancowanych. Dziadek Mateusz powiadał, już oni nie w takich glancowanych będą stąd wyłazić. Miał rację choć nie doczekał.
Weszli w tych butach, rozsiedli się jak na swoim i żryć zawołali.
Babka Katarzyna powiedziała, że kurę zarżnie i rosołu nagotuje. Wyszła na podwórek i czterdzieści kur jak miała, tak zarżnęła. Szkopom rosołu dała i wódki. Pojedli, popili i uwalili się w jej małżeńskim łożu dębowym. Ani butów nie zdjęli. Babka przez noc kury oporządziła i zapeklowała. Po jednej zmianie bielizny dla każdego zapakowała i wszystko co z jedzenia zostało. Do Stefki mówi, zdejmij święte obrazy ze ściany, świętych obrazów Szkopom nie zostawię. Obrazy wisiały nad małżeńskim łożem, Stefka mówi, ja między tych żołnierzy nie stanę. Babka zdjęła buty, spódnicę podkasała i wlazła między śpiących pijanych Niemców obrazy ściągać. Schowała je na strychu za belkami. Czekały na nią. Widziałam je potem, w tym małym pokoiku, gdzie babka umarła. Chorowała długo i leżała na połówce tamtego łoża. Aż mówi, ugotuj mnie Hela zupy. Zjadła i mówi, daj mnie Hela czystą pościel i koszulę nocną czystą. Przebrała się, położyła w czystym piernacie i powiada, teraz mogę umrzeć. I umarła.

A wcześniej, jak wrócili z tych robót, już bez dziadka - on nawet pod tę Norymbergę nie dotarł, jej syn Władek objął gospodarkę. Do spółdzielni nie przystąpił. Rożni im grozili, a to podpaleniem, a to na ukochanego konia władkowego się zasadzali, aż w końcu prawie cała wieś z grabiami i czym tam jeszcze pod dom im podeszła. Babka Katarzyna tylko przed dom wyszła. Szczęki bez zębów zacisnęła, stała i patrzyła na nich. A oni pogapili się chwilę i odeszli. Nigdy już nie mówili o kułakach.

Więcej nie pamiętam.


piątek, 15 sierpnia 2014

zosia sarnowska

Zosia Sarnowska też była z Liniewka, jak Babcia. I jak Babcia wyjechała do Gdyni, tylko trochę później, zaraz po wojnie. Po śmierci Dziadka, przynajmniej raz do roku odwiedzała Babcię w Gdańsku. Zawsze dzwoniła, żeby się zapowiedzieć. TO ZOSIA?! ZOSIA DUBLINOWSKA?! - darła się do słuchawki. TU MÓWI ZOSIA! ZOSIA SARNOWSKA! POWIEDZIEĆ ZOSI DUBLINOSCE, ŻE JA JĄ ODWIEDZA, WTEDY A WTEDY! I odwiedzała w swojej ondulowanej, nadżartej dobrze przez mole peruce brąz do ramion z grzywką, w swoich okularach jak denka słoików, w swoich dzwonach z krempliny, w swoich golfach elastycznych, w swoich sztruksowych marynarkach w kwiatki. A zimą w nadżartych przez mole lisach na nadżartej peruce, a czasem jeszcze dodatkowy nadżarty lis żarł się pod jej pomarszczoną szyją we własny ogon. Uważała Babcię, że niby obie są panie z miasta. Babcia jej nie uważała. Mówiła, że jest młoda i głupia, a czasem, że stara i głupia. I nie lubiła słuchać o jej ginekologicznych przygodach, oraz zapoznanych panach, oraz o pięćdziesięcioletnim synu jej, kawalerze-niedojdzie. Przez ostatnie ćwierć wieku nie raz wysilałam pamięć, żeby przywołać choć jedną opowiastkę Zosi Sarnowskiej. I nic, aż nieoczekiwanie dziś o piątej rano, wyświetliła mi się jedna taka jak żywa:

tak oni jeździli po tych doktorach, za tymi adopcjami z probówki, ile oni jeździli! aż wreszcie ona zaszła w tą urojoną ciążę. dwa lata w tej urojonej ciąży chodziła, pół roku rzygała, rok miała humory, jedno lato tłukła go pięściami, bez zimę wyszykowała pokój dla dzieciaka, tam na chyloni, po tym wzięło i ją wzdęło, no powiadam ci zosia, takiego bębna dostała, większego jak twój. ten chłop to już nie mógł tego strzymać, prawie i by w głowę zaszedł. aż ty patrz, wzięła i poroniła. i na całe szczęście, bo by od niej chyba poszedł.



piątek, 8 sierpnia 2014

o władzy w nogach

piątek, cztery lata na wsi.
(jak sądzę
czas już
by świadomość
określała mój byt).


piątek, 25 lipca 2014

kreator

Kiedy prowadzili go korytarzem, i potem w dół po schodach, czuł rosnącą dumę ofiary systemu. Tłuki, nie odróżniają autoplagiatu od udoskonalenia. Zresztą, tamta książczyna nie zasługiwała na najmniejszą uwagę. Teraz stworzył dzieło. Wreszcie może się przestać wstydzić.
- Plagiat mamy w dupie – powiedział Wysoki Sąd. - Jesteś uznany winnym ingerencji w substancję życiową bohaterów swojej pierwszej powieści i skazany na karę zadośćuczynienia w postaci dożywotniego pokrywania kosztów terapii psychiatrycznej poszkodowanych. Uzasadnienie: oskarżony dopuścił się bezprawnej manipulacji, prowadzącej do zmiany sposobu życia i myślenia niektórych bohaterów swojej pierwszej książki, a tym samym trwałej zmiany ich losów. Spowodował także nieodwracalne szkody w psychice postaci.
Czytałem o wakatach w telewizji, pomyślał.


środa, 4 czerwca 2014

sztach

otwieram nowy dokument w łordzie
i nie mogę zacząć pisać dopóki
nie wywołam tamtego zapachu
pierwszej strony zeszytu
(w kratkę, zawsze w kratkę)
z papiernika z piwnej,
albo z cyrkla z garncarskiej.
wymazuję te na talony,
były nieuroczyste, wstydliwe i niemiłe,
ale to pewnie nędzne uprzedzenia,
albo po prostu przypominają mi o talonowych butach,
z tego samego sklepu (meblowy na zaspie), ależ były ohydne.
więc dopiero jak wywołam ten zapach
w randze świeżego chleba,
mogę zacząć pisać.




środa, 28 maja 2014

klucz

pani wie,
ile to ja razy zamki musiała wymieniać?
jak nie zapomniał, to zgubił, jak nie zgubił, to wygiął.
albo z tą wodą.
no żeby tyle razy ludzi zalać,
no taki wstyd.






poniedziałek, 5 maja 2014

bulwar

w warszawie
nawet z siódmego piętra
nie widać
morza




sobota, 26 kwietnia 2014

przed sztormem

wybieram i wybieram
kamienie na falochron
słowa są za małe
zdania są za duże

piątek, 18 kwietnia 2014

drzewo (stacja druga)

co robią z człowiekiem
co czynią ze swym bogiem w tym człowieku
wyrok ecce homo

kilka uciekających spojrzeń,
więcej chciwych rozrywki,
no krzyżuj

z każdym ruchem pękają na powrót
tężejące w skwarze rany

wtedy ten zapach,
znajomy, bezpieczny

...słońce dziś takie ostre
jak wtedy
tatuś dał mi osiołka
z drewna wystrugał...

gładzi drzewo,
pod palcami oswojona materia
włosy z trocin
pierwszy z dumą wbity gwóźdź
dobre oczy

oprzyj się, nieżywy przyjacielu,
poniesie cię
posadzi
podleje
wskrzesi.




wtorek, 15 kwietnia 2014

uwolnij bulkan

spotkałaś kiedyś bulkan?
ja spotkałem bulkany.
w zoo jak byłem.
ludzie nie dawali im wody
i wybuchli
ogniem i dymem
najczarniejszym.
stało się niebezpieczeństwo.
ale nadszedł lew,
który jest słońcem
jak widzisz.
zaprowadził bulkany na ulice.
byli wolni i spokojni.
więc rozumiesz, że nie masz się co bać.


wtorek, 1 kwietnia 2014

epilog

kiedy już wszystko zobaczę
a wy sobie pójdziecie

usiądę na progu
zabiję oczy dechami
i będę oglądać w głowie
zagadane obrazy
przegapione dźwięki
niedopatrzone gesty
poronione kawałki życia

usiądę na progu
żebyście mnie szybko znaleźli



piątek, 7 marca 2014

wydech

masz taki jeden oddech
jak wieczorna fala.
dopiero
kiedy mojego karku piach
wchłonie ją całą,
mogę zasnąć.



wtorek, 28 stycznia 2014

mam swój kręgosłup







poniedziałek, 13 stycznia 2014

prostopadle



 






środa, 8 stycznia 2014

trzech króli 2014

wreszcie ciało się strawiło trzej królowie o przerdzewiałe stalowe nerwy trochę naderwali duszy sukienkę odpoczywaj Tato.





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...


WSZYSTKIE TEKSTY, FILMY, FOTOGRAFIE I RYSUNKI UMIESZCZONE NA TYM BLOGU, SĄ WŁASNOŚCIĄ MOJĄ LUB AUTORÓW, KTÓRZY UDZIELILI ZGODY NA ICH PUBLIKACJĘ.
KOPIOWANIE I ROZPOWSZECHNIANIE BEZ ZGODY MOJEJ LUB AUTORÓW JEST ZABRONIONE.



web stats stat24