perypatetyczny

na ulicach przeważa trend mocowania oczu na czubkach butów

miasto zapomina, że stopy mają swój rozum

a oczy

oczy

et tu brutututu

a bywa też tak

że zdradza cię własna pierś

dźga na ślepy wylot

rozpłatywa spod pachy

nawet się nie zakrztusi

do rana odparuje i mleko i krew

litości

kości radości

ratości.

porachunek

krowy kontra inne krowy.

to będzie ciężki mecz

(zwłaszcza dla tych niewydojonych).

wproch

się mocno zaprzeć nóżkami, żeby świat ze świata wyłowić

(ptaków nie trzeba

same się wyławiają.

ze wszystkiego.)

kiedy ziemia się starzeje

trzeba po niej chodzic ostrożnie

jak po lodzie

żeby się nie połamała

 fot. vasco '08

pozna

zadziwianie światem zaczyna się od własnej stopy

można

skutkiem przyślepienia euforią można wdepnąć w całkiem dorodne gówno

rythm stress and intonation

jestem za ciasnym butem

drobię na obcasiku

szukam metrum

(wkurwiający jest też brak oglądu czubka własnego nosa w dodatku)

sierpień

perseidy zasypały nocą podwórek i zgasły

świtem po nich tylko rosa i mgła po kostki

książkowa wyskubała gęsi na chudo

dawno nie było mi tak daleko do butów

tańczę

mocuję świat na biodrach i rozkręcam do nieprzytomności

kula zataczając się wraca na swoje miejsce w szeregu

mogłabym poopalać się z wyższością

ale idę obrać ziemniaki

kap

ani się obejrzała

jak całożyciowy zapas zaufania

wyciekł jej przez pochwę

ja to ja a mnie nie ma

pamięć się zacina kiedy akurat stoję na głowie

nie wiem co dalej

nie wiem jak się to robi

ja patrzy na mnie

siedzi w fotelu i wyrozumiale pozwala spływać krwi z butów do mózgu

kiedy buty są już zupełnie przezroczyście bezżyciowe,

ja układa mnie na czarnym śniegu

na czarnym śniegu wszystko się przypomina

i jest tak cholernie przyjemnie.

ja się uśmiecha i odchodzi niezajmować się sobą.

moja głowa tyka

jakiś tunel pod alpami

świat się kurczy

ciasno trzyma głowę jak imadło

przez uszy w zatoki leje się beton

zimny mokry szorstki gęsty

tężeją gałki, sztywnieją szczęki

beton spływa w rdzeń i dalej po kręgach

kiedy zastygnie zaczną go skuwać

trzeba miejsca na nowy

z szyi wyrasta mi kolano

dwa kolana

kolonia tępych, ślepych i twardych pąkli kolanowych

dzwoni telefon

lord wejder świetlnym mieczem napierdala w kolana

eksploduje wszystko powyżej ramion

nigdy nie rzygam na buty.

układam skorupy na poduszce z kamieni

oczy zbyt powolne żeby zdążyć przed światłem

nocy-mamusiu, uwal się na nim foczym cielskiem

wyduś najmniejszy promyk w najskrytszym zakamarku

mnożą się słowa w głowie, pożerają i wydalają nawzajem bez końca

ładuje wszystkie w worek i topię w stawie

zostawiam jedno małe słowo

kamyk otoczak

dobrze leży w dłoni

zawieszam go w próżni

w idealnym środku pustej wewnątrzczaszki

będę go polerować myślami

jakoś dotrwam do rana

nie wyłączyłam telefonu

winda z flakami rusza na najwyższe piętro

nigdy nie rzygam na buty.

między piersiami pływa mi blizna

konik morski

jeśli go dosiądę świat zamarznie

będę uratowana

Sąsiad, Który Będzie Mordercą

wrócił z pracy

charytatywnie apgrejduje mnie

w znajomości bieżących trendów disko

skoda typu bumboks 200dB wypróżnia się zapętlonymi biełymirozami

konik pływa brzuszkiem do góry

nie rzygam na buty.

pada

śni mi się, że jestem okrętem wywróconym na lewą stronę

poziom wyporności jest poziomem wporności

okazuje się że moja wporność jest nieskończona

mam w środku deszcz do ramion

i ciągle pada.

o granicy (bajka)

Była sobie twierdza. W twierdzy mieszkał Pan. Twierdza była zbudowana z granitu. Jej mury były tak wysokie, że żaden człowiek nie mógł zajrzeć do środka. Nad twierdzą krążyły myśliwce i waliły bez pardonu do każdego, kto przypadkiem przelatywał w pobliżu, nawet jesli była to rolnicza awionetka czy helikopter ratunkowy. Tylko ptaki mogły wiedzieć co jest za murem, ale ich to nie interesowało. Wolały las i łąkę. W twierdzy mieszkał Pan i jego zbrojna służba. Zdarzało się, że bywali tam inni ludzie, ale wdostawali się wyłącznie na specjalne zaproszenie Pana przez podziemne strzeżone kanały.
Czasami Panu brakowało przestrzeni. Wtedy zbroił się po zęby i ze swą świtą opuszczał twierdzę. Na zakutych w stal koniach pędzili na pobliski trawnik, który roztaczał się u stóp twierdzy. Doszczętnie go plądrowali, po czym powracali do siebie.
Pewnego razu, kiedy Pan czuł się wyjatkowo klaustrofobicznie, zarządził jak zwykle zbrojną wyprawę. Barbarzyńcy dopadli trawnika i stanęli jak wryci. Marne, wystające nieśmiało z błotnistej ziemi kępki traw odgradzał od twierdzy ciąg sporych białych otoczaków, a świeżo malowana tabliczka głosiła: NIE DEPTAĆ MI TRAWNIKA!
Pan z drużyną pogapili się trochę na tabliczkę, a potem wrócili do twierdzy.
A niedługo później trawnik po raz pierwszy się zazielenił.

.

byłam odcinkiem, jestem punktem

i dobrze

w czarnej dziurze nie słychać

świat rozpękł się na hektyliardy kawałków

chodzę po tej mojej ziemi jałowej, zbieram potłuczone

trzymać zapomniałam

więc znowu

z rąk na jałową i na kolejne skorupy się

chrzęści mi pod stopami moje życie bajkowe

umarłam