miazmat

nie wiedzieć czemu

stajesz naraz na rozstajach zapachów

nie stąd

i nie z teraz.

dziś przyniosło tu woń

kawałka dętki,

z której dziadek,

lekko podrdzewiałymi nożycami krawieckimi babci,

odcinał wąski pasek

kiedy potrzebna była recepturka.

kawałek dętki trzymał razem z gumą do zelowania

obok nożyka, słoiczka z butaprenem

i słoiczka z tymi maleńkimi kanciastymi gwoździkami,

tak ostrymi, że kiedy próbowałam wyjąć jeden

w skórę palców wbijało się od razu kilkanaście

jakbym była z magnesu.

dziadek był mistrzem murarskim,

ale swojej kobietce buty zelował osobiście,

żeby nie musiała się trudzić do szewca

co pije i burczy.

choć tamten też był mistrzem.

zapachniał mi kawałek dętki

ale razem też pewex po lekcjach

gdzie można było poopowiadać sobie

co się kiedyś jadło

jakie perfumy kiedyś miała mama

i co kiedyś pili u jednego wujka

zapachniał mi kawałek dętki

pewexem po lekcjach

i na to

ostatnia porodówka

virkon, pot, krew i woda.

rozstaje całkiem gołe,

bez drogowskazu.

sztach

otwieram nowy dokument w wordzie

i nie mogę zacząć pisać dopóki

nie wywołam tamtego zapachu

pierwszej strony zeszytu

(w kratkę, zawsze w kratkę)

z papiernika z piwnej,

albo z cyrkla z garncarskiej.

wymazuję te na talony,

były nieuroczyste, wstydliwe i niemiłe,

ale to pewnie nędzne uprzedzenia,

albo po prostu przypominają mi o talonowych butach,

z tego samego sklepu (meblowy na zaspie), ależ były ohydne.

więc dopiero jak wywołam ten zapach

w randze świeżego chleba,

mogę zacząć pisać.

wydech

masz taki jeden oddech

jak wieczorna fala.

dopiero

kiedy mojego karku piach

wchłonie ją całą,

mogę zasnąć.

latem

w wakacje kiedy śpi się tak dłużej

i czasem przez szparki powieczne świat wpuści trochę,

to można mamę zobaczyć

jak

do pracy cichutko wychodzi

albo do sklepu

albo jak pranie rozwiesza 

fot. '06

metro

dobrze, że są filary

poodychają za tych, co nie mają czasu

i jeszcze popilnują,

żeby się świat nie zawalił

łość. lność.

anarchia doskonała

nie trzymać się za mordy

nie próbować na rękę

nie posiadać się.

bez kontroli bez cokołów bez wsysania

tętnimy sobą nawzajem przezwiecznie

strzeżemy nawzajem własnych wolności.

vascobchodziny

cosmos

fot. wasilkowski.com

o drugim policzku

Mt 5, 39

nie bądź dupkiem, od rana gotowym na kolejną porcję upokorzeń

nie żyj w strachu

nie trzęś się nad tym, co możesz stracić

mogą ci naskoczyć

prawdziwie wolnym możesz być i w więzieniu

głowy wolnej od nienawiści nie sięgną kamienie

pamiętasz huśtawkę wagową z podwórka? to przyjemne uczucie balansu?

po pierwsze stworzono nas do szczęścia

jak są palmy to nie ma patyków

lubię sierpniowe plaże

są spokojne i nasycone

jak po dobrym obiedzie

nikt nie udaje, że bałtyk nie jest zimny jak brzuch śledzia

nikt nie wrzeszczy, że kukurydza, że bób, że lodi, że latawce

nikt nie boi się złodziei piasku, wody, słońca i portfeli

nikt nikomu nie biega po głowie

nie gubią się dzieci

na kocykach leżą wysmażone skwarki

nikt im nie zakłóci

nastał czas błogoslawionego lenistwa

i słychać, że morze szumi

na prawdziwo

to tu

gdańsk to dziadek, który wiąże mi sznurówki codziennie po śniadaniu.

to nieznośne suche okruszki z chleba dla gołębi na dnie kieszeni.

to ciągle zapominane spodnie i szalik dla gołego pana z fontanny pod ratuszem.

to przewieszanie się przez balustradę zielonego mostu z myślą, czy tym razem dziadkowi w końcu zakręci się w głowie i wpadnę do kanału.

to zapach wilgotnej cegły, ptasiego guana i morza.

to wiatr, tłoczacy tam i z powrotem powietrze w uliczki. dużo powietrza.

(zamykaj buzie bo ci nawieje)

fot. pp'1972

~~~~~

chwyciłam dziś zębami cieniutką przezroczystą niteczkę zapachu.

samotna pajęczynka niosła w sobie cały ogród wiosenny, nieśmiało ciepłą ziemię oddychającą stęchło po śnie, bure cebulki z fajerwerkami w wilgotniejących brzuszkach, potrzebę wietrzenia świata.

westchnęłam niteczkę do środka.

zima.

w piersi

mam w klatce ptaka

to jedyna zamknięta klatka jaką mam

to jedyny ptak jakiego trzymam w klatce

czasem wariuje i tłucze o pręty

wyje i wyrywa sobie pióra

jeżeli go wypuszczę umrzemy oboje

kołyszę się całą noc, aż zaśnie

musze czuwać nad spazmatycznym snem

ja klatka

umieraj, umieraj

ch

miażdży mnie mój osobisty obojczyk. ciasna sauna suchoparowa.

z każdym zmierzchem drewno palone we wszystkich kominkach świata kładzie się ciężko na klatce z płucami.

noce nakręcane astmatyczną pozytywką ch ch ch ch ch ch ch ch ch ch ch ch ch

duszę dusi duszność

kiedy niebu odchodzą wody płodowe i na dwa palce widać słońce udaje się przełknąć garść tlenowych pigułek

zasypiam.

wrzesień

łuska narasta nieprzerwanie. jeśli zabraknie czujności budzę się w skorupie. w zbroi niezzuwalnej.

dlatego wybiegam czasem z siebie z całych sił. żeby na pędzie osiadła strupiała wężowa skóra. trzeba szybko biec. zatrzymać kiedy tlen smakuje. znów.

otwiera się oczy i widać jak z drzew paruje lato. cała letnia esencja ulatnia się mglisto. wtedy można pozwolić pająkom zasnuć powieki. no na chwilę. żeby wtchnąć jesionkę.