ciotka lena

dziś, na cienkiej smużce dymu czyjegoś marlboro

doleciało mnie wspomnienie ciotki leny

mogłabym napisać o niej dużo

jak uciekła z krakowa do sopotu przed maturą

jak przesiadywała w złotym ulu

jak zakochała się bez pamięci w hrabi kuncewiczu

jak została jego żoną, a potem jego wdową

jak znokautowała dresa w tramwaju (a nie miała już wtedy od dawna 79 lat)

jak nikt nigdy nie mógł zobaczyć jej bez czerwonej pomadki.

o tym nie napiszę

ani o jej zardzewiałym, głębokim śmiechu

ani o jej prosto z mostu

ani o jej automatycznym pojemniku, skrywającym snopek fajek

bo przypomniało mi się zupełnie

co innego

jak w swoim zmęczonym oliwskim pokoju

upina w białych włosach wspomnienia

i mdleją jej ręce

bo włosy są zbyt rzadkie

i wspomnienia nie chcą się w nich trzymać

wysuwają się uparcie

wtedy ktoś puka

i lena przeklinając

zgniata papierowe dłonie w pięści

idzie otworzyć drzwi

po drodze wkładając

perukę

kiedy otwiera

wygląda

jak ktoś

zupełnie inny.

daleko, coraz dalej

mam za krótkie ręce do czytania

jodełka

tata miał wełniany płaszcz w jodełkę

i przyjemnie sraczkowaty beret na bakier

spod beretu wystawały czarne baki i plereza

jak u deyny

oglądał się za mną na św. ducha

i wołał

no biegnij kasia

biegnij

dogonisz mnie

nie dogonię, śmiałam się

wiedziałam, że nie dogonię,

i było mi smutno

i byłam wściekła

i byłam szczęśliwa

i miałam cztery lata

a on miał wielkie stopy

w angielskich zamszowych brązowych butach

miał w poważaniu wygląd

ale

nie nosił cichobiegów, raportówki ani brody

jak ci wszyscy co przychodzili pić kawę

jarać szlugi

i politykować

szybko mnie nauczyli tego słowa

siedziałam za kratkami ze sznurka

i usypiałam przy politykowaniu

ale tylko w niektóre soboty

raz przynieśli grechutę

26 lipca mamie na anny

oglądałam wtedy janosika

i odtąd myślałam,

że na okładce magii obłoków jest perepeczko z gołą klatą pośród gwiazd.

tata zwalniał

truchtał przede mną

miałam go na wyciągnięcie ręki

no dalej kasia

udawałam, że zwalniam i przyspieszałam

ile sił.

on wtedy też.

nie dogoniłam go nigdy.

wstyd

zmieniły się zasady gry we wstyd.

nie wolno już wstydzić się za siebie, wstydzimy się za innych.

im więcej żenujących osób na koncie tym bliżej wygranej.

wyjątki z punktacji:

1pkt - wstyd za własne dziecko

2pkt - wstyd za brata, siostrę, matkę, ojca

3pkt - za dziadków i dalszych krewnych

10pkt - za sąsiadów

50 pkt - za polityka lub dziennikarza

stówka za rząd

bank! - za ten kraj

zosia, 105

do lasu to ja nie lubiała chodzić, co to to nie. jak mnie jaki chłopak na przechadzkę do lasu ciągnął, pójdź zosia, powiadał, ładnie w lesie, tak ja już nigdzie z nim nie poszła. nigdy. jak już musiałam przejść, to byle szybko, pod nogi ino patrzyłam, głowa na dół, zęby zacisknięte. najlepiej bym uszy zatkała, co by nie słyszeć tego szumu, a to tak szumi, szuuuu szuuuu, jakby ci się nad głową nachylali, aż mnie duszność brała.

a nad morze to mnie wołem nie zaciągną. jezioro, rzeka, to ja lubię. nad kanał się przejść, na statki popatrzeć, ale morze... brrrr, aż mnie zaraz plecy cierpną. ja raz była. w jastarni, w sanatorium. wyszła na balkon, a tam las szumi okropnie, i morze szumi strasznie, i te mewy jeszcze skrzeczą, to dopiero leczenie chorego człowieka, chyba, że na śmierć. ani nocy tam nie byłam, zaraz nazad pociągiem do gdańska wróciłam. a dziadek się śmiał, oj, ty kobietko chyba beze mnie nie mogłaś strzymać. a ja się tego szumu brzydziłam.

jak być wołem i pamiętać

przywilejem młodości jest wymądrzanie

przywilejem mądrości jest pobłażliwość

listy

listy pisałam od początku pisania

trzymałam w szufladce zapas znaczków i papeterii.

z okien widziałam tę skrzynkę na rogu.

zbiegałam na dół, wrzucałam list

i pędziłam z powrotem na górę,

żeby przykleić się do szyby

i czekać na samochód pocztowy.

godziny odbioru były napisane na skrzynce

znałam je na pamięć, jak rozkład jazdy

w dni powszednie między 9:00-10:00

między 12:00-13:00

między 17:00-18:00

a w soboty między 10:00-12:00.

przyjeżdżała żółta karetka z czerwo-białym napisem łączność,

kierowca zostawiał auto na chodzie,

wytrząsał zawartość skrzynki do brezentowego worka

i zaczynałam podróż z moim listem

za każdym razem

z torby do torby pod stempel do torby na półkę do torby do skrzynki

doszedł

otwierałam mój list

razem z asią z kościerzyny

razem z dziadkiem kolasą z łodzi

razem z ciocią kasią z poznania

z wiekiem adresatów przybywało lawinowo

obliczałam ile trzeba czasu na przeczytanie ze zrozumieniem

na jeszcze jedno przeczytanie

na odpisanie

na wysłanie

na dojście

i po dwóch tygodniach

dzień w dzień

przez czarne dziurki blaszanych drzwiczek w dole ciemnej klatki schodowej

wypatrywałam odpowiedzi

zużyłam na to bardzo dużo niecierpliwości

*

wyślij

opublikuj

klik